Published 04/05/2021
Geschreven door Leonie Poth

Ik pleit er al jaren voor dat elke hulpverlener, begeleider, bemiddelaar, etc, zichzelf het meest aanpakt en gaat belichamen waarin hij of zij de ander wil helpen, ondersteunen. Dit is niet waarom ik zoveel met zelfontwikkeling bezig maar heb ik door mijn verlangen naar ‘thuiskomen’ gemerkt dat wie ik ben en hoe ik ben, ik de mensen kan begeleiden die mijn processen kunnen herkennen. Zij komen naar mij toe omdat zij willen leren wat ik geleerd heb binnen dezelfde context.

De medicijnplant

Onlangs heb ik voor de vierde keer een ‘reis’ gemaakt naar mijn innerlijke kind, mijn zielskern, de onbewuste staat, noem het maar zoals je wil; met medicijnplanten. Drie keer in zes jaar met ayahuasca en onlangs met truffels. Een medicijnplant-reis staat gelijk aan tien jaar therapie wordt gezegd. Op mentaal, emotioneel en fysiek vlak heb ik veel van mezelf onderzocht en nog steeds. Maar eens in de twee of drie jaar voel ik mij geroepen tot de medicijnplant. Dan ga ik.

Overgeven

Telkens is het weer spannend. De erge angst van de eerste keer is minder geworden maar het fysieke overgeven is wel een dingetje bij mij. Ook al weet ik dat overgave de oplossing is en mij bevrijd van de angst, de angst om letterlijk over te geven overheerst soms wel uren. Een reis duurt zes tot acht uur, de laatste keer duurde het tien uur voordat ik mijn matras, waarop ik de reis had doorgebracht, definitief verlaten had. De angst voor het onbekende en de angst om controle over mijn lijf los te laten; het is mij niet onbekend. Hier zit iets onder weet ik en de angst voor een diepe pijn die boven komt is ook vaak groot. Is er iets met mij gebeurd wat ik niet bewust van ben? Wil ik alles wel weten? Toch maak ik telkens weer de keuze om elke schaduw in mijn leven naar het licht te laten gaan om in mijn volledig potentieel te leven. Blokkades, meestal onbewust, weerhouden mij van de flow waar ik naar verlang.

Loslaten

Het was een heftige reis. Vaak dacht ik; ’Waar ben ik aan begonnen, ik wil eruit.’ Maar dan kwam er weer een stem die zei; ‘Vertrouw, laat los wat los gelaten dient te worden.’ En dan was er weer die overgave. Met een overgeven; het kotsbakje naast me op de grond lag geduldig te wachten als een zorgzame moeder die zegt; ‘Kom maar, ik vang je op.’ En als ik dan gespuugd had dan leek het alsof ik op een slee de heuvel afging waarbij ik mezelf dan ging afremmen door mijn hakken in de sneeuw te steken om de vaart te verminderen. Wanneer het spannend werd en ik besefte dat er iets pijnlijks zou verschijnen, meestal uit mijn kindertijd, riep ik een begeleidster om mijn hand vast te houden. Liefdevol aaide ze me over mijn haren terwijl ze mijn hand vasthield. Het leek wel een uur. Ze fluisterde me rustgevende woorden toe als een liefdevolle moeder terwijl mijn lijf een geheel eigen proces leek te ondergaan. Schuddend, trillend bewogen mijn lichaamsdelen voortdurend en afzonderlijk van elkaar. Mijn hoofd wist van geen ophouden met nee-schudden en ja-knikken. Mogelijk omdat ik geen nee en ja kon spreken als klein meisje. Ja, ik was me bewust van een traumatische ervaring en heb gehuild, geshaked, gesnotterd en geslikt. Ik noem het verwerken, loslaten en genezen.

Terugkeer naar liefde

En dan was er weer een ‘golf’ die mij in een staat van enorme liefde en compassie bracht. Waar ik niets dan vergeving kon voelen. Waar ik niet alleen personen kon vergeven maar ook mezelf voor mijn ervaringen en keuzes. Ik heb de hele reis de vergevingszinnen van de Ho’oponopono genoemd; ‘Het spijt me, vergeef me, ik houd van je, dank je.’ Ik heb al mijn organen en met name mijn hart om vergeving gevraagd voor de verwaarlozing door mijzelf, bewust of onbewust. Ik kon niets dan liefde en vrede voelen. Dat is het mooie van de medicijnplanten-reis; je komt altijd weer die goddelijke liefde in jezelf tegen, de verlichte zelf, je ziel, hoe je het maar wilt noemen.

Thuis gekomen

Eenmaal thuis gekomen en de weken erna waren weer bijzonder. Mijn liefdevolle hart staat sindsdien nog meer in verbinding met het leven en zaken zijn in een flow gekomen. Aan mij is het nu om mijn innerlijke reis, de verticale reis, te blijven voeden met gezonde voeding en beweging, me met liefdevolle mensen te omringen en me niet te laten verleiden door angst gedreven informatie. Integriteit is één van mijn hoogste waardes en met het groeiende vertrouwen in mezelf durf ik te zeggen dat ik mijn waarde Leef!

close

Op de hoogte blijven?

Meld je aan voor de nieuwsbrief met aanbiedingen, blogs en ander nieuws.