Published 07/05/2020
Geschreven door Leonie Poth

Ik zit op mijn stille plek, vroeg in de ochtend. Vanochtend vroeg was er een maansverduistering. Ineens ben ik het beu want alle Facebookfilmpjes die ik zoek over bewustwording worden door mannen gegeven. Ja, de laatste tijd, misschien wel maanden, voel ik dat de mannelijke energie weer veel in mijn leven speelt. Ik weet niet of het helemaal klopt met wat je kan verbinden met de mannelijke energie maar zo voelt het. Het presteren, gezien worden, daadkracht, niet falen en je onderscheiden. Dan denk ik aan mijn vogel die voor de spiegel zichzelf groot maakt wanneer hij het mannetje wil zijn. Gezien worden en presteren om vervolgens staat te schreeuwen om aandacht. Een dierlijk paringsritueel van het mannetje.

Genoeg zonne energie!

Begrijp me goed, ik hou van de man. Het is disbalans van het mannelijke en vrouwelijke in een mens waar ik mezelf in herken en met name de man die meer Zon dan Maan in zich heeft en die mij triggert. Dat kan ook een vrouw zijn die het vrouwelijke niet aangaat.

het mannelijke en vrouwelijke in balans

Ik bevind me al maandenlang in deze mannelijke energie nu ik een nieuw pad gekozen heb. Weg van de mannelijke energie uit de werkomgeving, verlangend naar de zachte vrouwelijke energie van zorgzaamheid en verbondenheid. Waar het niet om presteren en geld draait, maar waar de zorg en verbinding voorop staat. Ik heb het verlangen om in de rode tent van de vrouwen te zijn te zingen met sopranen. Maar voor ik het door had volgde ik allerlei mannen; in workshops, webinars, spirituele leiders, ontwakende mannen van 3d naar 5d. Ik realiseer me dat het allemaal mannen zijn die ik het laatste jaar gevolgd heb. Ik hoor ze allemaal praten over liefde en verbondenheid maar het is gewoon niet hetzelfde als een échte vrouw die het ontwaken benoemt. Voor mij althans. Het voelt alsof het wéér de mannelijke energie is die een tijdperk wil (bege)leiden.

Ben ik daarom zo moe en rusteloos?

Wil mijn hoofd graag de leiding nemen door mij te sturen naar mensen die mooie woorden hebben bij hun mooie daden? Is deze passend bij een oude drang in mij? Ik wilde graag op mijn podium komen, gezien worden, mijn nieuwe onderneming tonen. Tegelijkertijd val ik steeds meer in het niets doen voor mijn gevoel. Ik ben elke dag bezig mijzelf op het podium te zetten terwijl ik voor mijn gevoel in de schaduw blijf staan en me daar prettig bij voel. Waar is mijn vrouwelijke intuïtie, mijn gevoeligheid, mijn sierlijkheid?                                                [ stil ]               

 Ja, ik voel haar.

De kracht van de nederige, zorgzame en verbindende vrouw. Ik zie een beeld van Outlander, hoe Claire zich beweegt in haar strijdvaardigheid en zorgzaamheid tegelijk. Ondersteunend aan haar man Jamie én voor het humanitaire doel. Alwetend wat zich voordoet maar vanuit de stilte opererend. Zou dit daarom het succes zijn van deze serie? Ja, hoe Jamie en Claire hun vrouwelijke en mannelijke energie in balans houden samen.

Presteren is een ding.

Ik wil het niet meer terwijl er diep van binnen de aandrang ligt. Mijn Noordelijke Maansknoop in Waterman zegt het me telkens weer; “Nee Leonie, dat podium was in je vorig leven, waar je een groot ego had. Dat is de drang die je voelt omdat die zo vertrouwt is geweest. Nu heb je altruïsme, dienstbaarheid, nederigheid te leren. Ja [zucht].” En dat heb ik in het verleden vrijwilligerswerk gedaan, zat jarenlang in de bijstand en stelde alles in het veld om mijn dochters hun keuzes te kunnen laten maken. Met dat ik dit schrijf voel ik de tranen opkomen. Want hier voelde ik me thuis. Gewoon, dienstbaar, ondersteunend en tegelijkertijd leidend zijn, op mijn eigen kleine podium.

Mijn worsteling..

.. tussen het verlangen om te presteren, zichtbaar te zijn en het gevoel van thuis komen wanneer ik in stilte en vanuit nederigheid en altruïsme de liefde in mij voel komen. Ik mis de vrouwen om me heen. Er is geen Lorelei festival vol vrouwen, ik dans niet meer, ik keur mijn lijf in de overgang af, ik zoek minder vrouwen op doordat ik te veel met mezelf bezig ben. Te veel bezig met ‘moeten presteren’. Ik worstel met mijn roeping. Verstrikt in een oude drang en een nieuw verlangen. Waarbij het ‘toeval’ toont hoeveel mannen er in mijn leven voorbijkomen. Mannen die de leiding pakken om het ‘vrouwelijke’ neer te zetten.

Waarom voel ik het niet bij ze? Zijn het nu de mannen die het vrouwelijke vertegenwoordigen? Ik waardeer de inzet voor de vrouwelijke energie in onze maatschappij, maar iets in me wil er een vrouwelijk geluid en beeld bij hebben. Een harp en sopraan horen, de zachte huid voelen, wiegende heupen, dansende haren, zachte adem en liefelijke geur.

Waterman.. vrouw..

Ik worstel met de oude drang. Het opgeblazen ego uit een vorig leven, als het paard van Troje lijkt het mannelijke mijn leven te willen binnendringen. Maar ik laat het slechts voorbij komen, af en toe om te begroeten en weer na te zwaaien. Ik lees nogmaals, voor de vijftiende keer, dezelfde dertig pagina’s over mijn Noordelijke Maansknoop in Waterman. Ja, de hierin te ontwikkelen eigenschappen voel ik me thuis. Het verlangen naar vriendschap, gelijkheid in groepen, bijdragen aan humanitaire doelen, onconventionele ideeën blijven uitweiden, samen het podium delen. Ik wil gewoon vertellen wat ik voel en waarmee ik worstel. Geen uitleg hoeven te geven hoe het met me gaat, privé en zakelijk.

Ben ik in balans?

De richting die ik op zoek is goed, die klopt; bewustwording van mijn vrouwelijke en mannelijke balans. Ofwel, de zon en de maan in mij, persoonlijke ontwikkeling en balans is mijn opdracht in dit leven. En ergens in mij voelt ik dat ik het niet uit de juiste omgeving haal. Ik worstel met de man in mij en snap ik ook waarom (als systemisch coach). Ook snap ik dat de omgeving die ik zoek hiermee resoneert. Of is dit toch nog een ‘oude’ gedachte die voorbijkomt en welk mijn nieuwe potentieel saboteert?

Dansen in het maanlicht.

Mijn worsteling zal nog wel even bij me blijven vermoed ik. Laat ik dan maar weer eens gaan dansen of de stilte in mij voelen.